วันนี้ตื่นสายโด่ง สิบโมงครึ่ง
กว่าจะได้กินข้าว รวบเป็นมื้อเที่ยงพอดี
มีเวลาว่างเยอะ ก็เลยนั่งดูหนัง
ดูไปดูมา รู้สึกหิว เลยหันไปเห็นขนมกล่องนึง
มันเป็นคุ๊กกี้เนย ที่ฉันให้แม่ฉันเมื่อวันปีใหม่ปีนี้
แต่แม่ทานไม่ได้ จึงตั้งไว้ข้างตู้โชว์
ใจจริงฉันก็ไม่อยากแกะมันเลย
อยากให้แม่เป็นผู้แกะเองมากกว่า

แต่มันกำลังจะหมดอายุอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว
จึงต้องแกะมากิน มันอร่อยมาก
เสียดายที่แม่ไม่ได้ทาน
กินจนขนมหมดกล่องแล้ว ถึงมาคิดเรื่องถ่ายรูป

ช่วงเย็น ฉันนั่งเล่นเกม
มันนานมากแล้ว ที่ฉันไม่ได้แตะเกมเครื่องนี้เลย
นานจนฉันจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายฉันแตะมันเมื่อไร
ฉันพบคำตอบ จากเซฟครั้งล่าสุดของเกม
“We Love Katamari”
มันบอกวันที่ว่า 2006-02-10
ปีกว่าเชียวหรือ ที่ฉันไม่เคยได้เล่นเกมนี้เลย
หนึ่งปีที่ผ่านมา มีสิ่งต่างๆเปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน

สิ่งที่ฉันวาดฝันไว้เมื่อปีที่ผ่านมา
กลางปีที่แล้ว ฉันจะออกเดินทางไปเรียนต่อ
มีพ่อ มีแม่ มีพี่ๆ ญาติๆ ไปส่งที่สนามบิน
เวลานี้ ฉันคงกำลังเรียนที่มหาลัยฯในชิคาโก
เลิกเรียน ฉันจะนั่งเล่นเน็ตอยู่ที่หอพัก
เวลาเหงา ฉันจะโทรศัพท์ทางไกลเพื่อคุยกับครอบครัว
ปลายๆปี ก็จะกลับมาบ้านซักครั้ง

“ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน”
แม้แต่ปลาทองตัวสุดท้ายที่แม่ซื้อไว้
สัปดาห์ก่อนยังว่ายหย๋องแหย๋ง
เมื่อวานตายไปแล้ว
เหลือทิ้งไว้แค่ตู้ปลาเปล่าๆ
เห็นแล้วคิดถึงแม่จริงๆ