วันขึ้นปีใหม่… ที่ไม่มี “แม่”

สวัสดีปีใหม่ 2551
 
เมื่อคืนนี้ ในขณะที่หลายๆชีวิตบนโลกใบนี้ มีความสุขกับแสงสีในงานเคาท์ดาวน์
ฉลองวินาทีแรกของวันขึ้นปีใหม่ กับครอบครัว กับคนรัก กับแฟน หรือกับเพื่อน
ผมไม่ได้ไปไหน อยู่แต่ในบ้านนี่แหล่ะ พอเค้าจุดพลุฉลองกันเสร็จสรรพ์
ผมมานั่งสวดมนต์ แผ่เมตตา แบบครึ่งหลับครึ่งตื่น
 
ปีนี้เป็นปีแรกในชีวิต ที่ผมต้องตื่นนอนในวันปีใหม่ โดยไม่มีแม่ให้พูดคำว่า “สวัสดีปีใหม่ฮ้าบบบ…”
วันนี้ผมตื่นแต่เช้าไก่โห่มาทำหลายอย่าง… เปลี่ยนน้ำสำหรับไหว้พระ และสำหรับไหว้แม่
เก็บกวาดบ้านบ้าง เช็ดกระจกบ้าง ฯลฯ
อ้อ… มีโทรศัพท์ไปบอกสวัสดีปีใหม่กับยายและน้าๆ น้องของแม่ด้วย
คิดว่าเป็นตัวแทนของแม่น่ะ
 
ตลอดทั้งวัน ผมเห็นทุกบ้านในซอย ต่างพากันไปเที่ยว ไปทานข้าวด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
ดูแล้วน่าอิจฉาจริงๆ มีอยู่สิ่งนึงที่ผมเห็นแล้วทำให้คิดถึงแม่อย่างบรรยายไม่ถูก
เป็นภาพของแม่ที่พยายามลูบเสื้อของลูกชายที่ยับอย่างขมักเขม้น
ทั้งๆที่ลูกชายเขาอายุมากกว่าผมเสียอีก ผมรู้สึกอบอุ่นมากเลย คิดถึงแม่มากๆด้วย
(ถ้าหยิบกล้องทัน ก็ว่าจะถ่ายมาให้ดูอยู่)

ที่จริงก็… หลายปีมาแล้วนะ ที่ทุกวันขึ้นปีใหม่ของบ้านผมจะอึมครึม
แบบว่า ไม่รู้จะทำอะไร จะไปเที่ยวไหนกันดี
บางทีแม่นั่งรอว่าจะมีคนโทรมาบอกสวัสดีปีใหม่หรือไม่
รอกันจนเบื่อกันไปข้าง
สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้วันปีใหม่ผ่านไปเหมือนวันธรรมดาๆวันหนึ่ง

วันปีใหม่ของผมวันนี้ บ้านผมไม่ได้ออกไปไหนด้วยกัน
ไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกัน ไม่ได้นั่งดูทีวีด้วยกัน
ไม่ได้คุยกันอย่างสนุกสนาน
แต่ว่าผมชินเสียแล้ว มันก็เหมือนเดิม ต่างกันแค่ มีหรือไม่มี “แม่” เท่านั้น

** สุดท้ายนี้ คุณรู้หรือไม่ว่า สิ่งมีชีวิตใด ที่(ผมเดาว่า)ทักทายผมเป็นสิ่งแรกในปี 2551 นี้ **

ตอบ >> แมลงสาบ
(ที่จริงควรจะเป็นแมวล่ะ ผมได้ยินมันก็ร้องแง้วๆ อยู่หน้าบ้าน ตอนผมกำลังจะเปิดประตูบังตา
แต่น่าเสียดาย แมลงสาบมันตัดหน้า ชิงเดินไต่ขาผมไปก่อน ทำเอากระโดดเหยง)

Leave a Reply