บทความนี้เขียนขึ้นเผื่อว่าสักวันหนึ่งผมจะได้พบกับเพื่อนสมัยอนุบาลและประถมที่จากกันไป 20 กว่าปีแล้วบ้าง

..

…

..

ผมเกิดและโตมาในยุคคลาสสิค เมื่อ 30 ปีก่อน ป๊าม๊าส่งผมเข้าโรงเรียน ชื่อ โรงเรียนอนุบาลเสริมวิทย์ (ส.ม.ว.) ชื่อคล้ายกับ โรงเรียนอนุบาลเสริมมิตร แต่เป็นคนละแห่งกัน ที่มาของความคล้ายนี้ จากที่ม๊าผมบอกก็คือ เจ้าของโรงเรียนทั้งสองต่างเคยเป็นคุณครูของโรงเรียนเผยอิง ซึ่งเป็นโรงเรียนชื่อดังของลูกหลานคนจีนสมัยก่อน ก่อนที่ทั้งสองท่านจะมาเปิดโรงเรียนของตนเอง

โรงเรียนอนุบาลเสริมวิทย์ มีคุณครูใหญ่ ชื่อ คุณครูสุวรรณา ซึ่งก็คือเจ้าของโรงเรียนนั่นเอง ผมเดาเอาว่าสมัยนั้นกิจการโรงเรียนของท่านคงรุ่งเรืองมาก จำได้ว่าท่านมีโรงเรียนในเครือตั้ง 3-4 แห่ง ที่ผมรู้จักก็คือ
1. โรงเรียนอนุบาลเสริมวิทย์
2. โรงเรียนพาณิชย์วิทยาลัย แผนกสามัญ (พ.ว.ส.) ซึ่งเป็นแผนกประถม ตอนแรกมีระดับมัธยมด้วย แต่ยกเลิกไปภายหลัง
3. โรงเรียนสุวรรณวิทย์
4. โรงเรียนอนุบาลเสริมวิทย์ พระรามสอง (* ปัจจุบันเหลือเปิดสอนแค่ที่นี้ 1-3 ปิดไปหมดแล้ว)

ผมได้เรียนที่โรงเรียน 3 แห่ง (1-3) ซึ่งอาคารเรียนเป็นไม้ทั้งหมดเลย คลาสสิคมาก ผมเข้าเรียน อ.1 ที่เสริมวิทย์ ประมาณปี 2527 – 2528 เรียนถึง อ.3 และเรียนต่อระดับประถมที่โรงเรียนพาณิชย์วิทยาลัย อ่อ… ม๊าผมบอกว่า ผมเข้าเรียนอนุบาลเร็วกว่าคนอื่น ทำให้เรียนไม่ทัน ม๊าเลยตัดสินใจให้เรียนซ้ำชั้นตอน อ.2 (มิน่า… รูปหมู่ตอนอนุบาลผมเลยไปอยู่กับกลุ่มรุ่นพี่)

โรงเรียนทั้งสองแห่งตั้งอยู่ที่ถนนเย็นอากาศ ต่อมาภายหลัง โรงเรียนก็ทยอยปิดตัวลง เนื่องจากประเด็นเรื่องที่ดินที่ตั้งของโรงเรียน (ผมเดาเอาตอนโตแล้วนะ อาจไม่ถูกก็ได้)

ภาพนี้คือแผนที่โรงเรียน ผมมีความทรงจำที่ดีนะ เคยกลับไปเยือนอีกครั้งเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง วันนั้นดีใจมาก เหมือนเด็กได้ของเล่นเลย ถึงทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหมดแล้ว แต่กลิ่นอายของความทรงจำวัยเด็ก มันฟุ้งขึ้นมาเหมือนหนังเรื่อง “แฟนฉัน” อย่างนั้นเลย

เรื่องที่ผมชอบเป็นพิเศษ ก็คือการนั่งรถโรงเรียนกับเพื่อนๆ สมัยนั้นรถโรงเรียนส่วนใหญ่ก็รถตู้ หรือไม่ก็รถมินิบัส แต่โรงเรียนเราเจ๋งมาก ใช้รถขนาดรถเมล์ใหญ่เลย แถมมีสองคัน พวกเราตั้งชื่อกันว่า รถเยาวราช (ส่งเด็กบ้านแถวเยาวราช สีลม บางรัก) และ รถคลองเตย (ส่งเด็กแถวคลองเตย) ผมนี่นั่งรถเยาวราช

ผมเรียนที่ พ.ว.ส. จบ ป.5 พอ ป.6 ก็จะต่อที่โรงเรียนเดิมแหละ แต่ในเช้าวันเปิดเทอมกลับมีความวุ่นวายบางอย่างที่โรงเรียน สมัยนั้นพวกผมไม่สนใจหรอก เห็นยังไม่เข้าเรียนกันก็ยิ่งสนุกตามประสาเด็ก มีเวลาเล่นกระต่ายขาเดียวกับเพื่อนไปเรื่อยๆ ช่วงสายสิบโมงกว่า คุณครูเรียกให้นักเรียนทุกคนขึ้นรถ พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปไหนหรือจะทำอะไร รู้แต่ว่าเรานั่งรถกันไกลมาก (จากเย็นอากาศ ไปที่ ดาวคะนอง)

สรุปคือมีประเด็นเรื่องที่ดิน เรียนที่นี่ไม่ได้แล้ว ต้องย้ายไปเรียนที่ดาวคะนอง โรงเรียนนั้นชื่อว่า โรงเรียนสุวรรณวิทย์ (สงสัยตั้งชื่อตามคุณครูใหญ่) วันแรกที่ไปถึง ไม่ได้เรียนเลย ฝุ่นหนาเตอะทุกห้องเหมือนไม่มีใครใช้มาก่อนเลย นักเรียนทุกคนต้องมาช่วยทำความสะอาดห้องเรียน คือเอาจริงๆ พอย้ายมาเรียนที่สุวรรณวิทย์นี่ เราแทบไม่ได้เรียนเลย เพราะรถโรงเรียนมาถึงกันช้ามาก (โรงเรียนไกลกว่าเดิม + รถติด) กว่าจะเข้าเรียนก็สิบโมงแล้ว เรียนแป๊ปเดียวก็เลิกเรียนละ พวกเราก็แข่งกันว่ารถคันไหนจะถึงก่อน เพราะคันที่ถึงโรงเรียนก่อน จะมีเวลาเล่นระหว่างรอรถอีกคันมาถึง มันก็สนุกสนานเฮฮานะครับ แต่พ่อแม่ผู้ปกครองของนักเรียนไม่สนุกด้วยเพราะเราไม่ได้เรียนหนังสือกันเลย เพื่อนผมทยอยลาออกกันหลายคน (คุณครูบางท่านยังลาออกเลย แทบจะสอนด้วยครูเพียง 1-2 คน)

นี่คือที่ตั้งของโรงเรียน จากภาพถ่ายของรถสำรวจเส้นทาง Google อดรู้สึกปิติไม่ได้ที่เห็นอาคารเรียนไม้นี้อีกครั้ง เป็นภาพอดีตแห่งเดียวเลยที่ยังหลงเหลือจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ก็เกือบ 24 ปี แล้ว ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนซอยนี้เป็นพื้นที่ของโรงเรียนทั้งหมดเลย ผมกับเพื่อนๆ ก็เล่นบาสกันตรงจุดที่เป็นถนนของซอยในภาพนี้แหละ

อาคารนี้เลย มีอาคารเดียว
ถ้าอยากไปซูมดูกันเอง ก็ ที่นี่ เลยครับ

(อัปเดตภาพปี 2018)

พูดถึงเพื่อน ๆ ผมจำได้ไม่เยอะนะ ก็มี

1. ปิ๊ก – ไอ่ปิ๊กมีพี่ชายที่โตกว่าปีนึง พวกเราไม่รู้ชื่อเพราะเอาแต่เรียกว่า “ไอ่แว่น” บ้านอยู่ในซอยเดียวกับ โรงแรมแชงกรีลา สองพี่น้องนี่น่าจะโดนแกล้งบ่อยสุดในโรงเรียนแล้วมั้ง แล้วชอบไปฟ้องพ่อ จำได้เลยครั้งนึง พ่อไอ่ปิ๊กมาด่าผม บอกว่าไปทำเจี๊ยวลูกเค้าบวม ผมงงมาก สรุปไอ่ปิ๊กมาสารภาพกับผมว่า มันเอาสายยางไปดูดเจี๊ยวเล่น เล่นเยอะไปหน่อย บวม (เหี้ย หัดอีโรติกตั้งแต่เด็กเลย)  มันกลัวพ่อด่า เห็นผมเป็นเพื่อนสนิท เลยมาโบ้ยใส่ ประเด็นคือพ่อไอ่ปิ๊กดุมาก จะมาตีผมด้วย ครูประจำรถห้ามไว้
2. ธนา
3. บุญมา – ขอเล่าธนาและบุญมาไปพร้อมกัน เพราะสองคนนี้เป็นคู่ซี้ บ้านอยู่ตลาดเก่าตรงเยาวราช ขึ้นและลงรถโรงเรียนด้วยกันทุกวัน ผมจำได้ว่าธนาเรียนเก่ง มักได้ท๊อปคลาสหลายวิชา มันซี้กันมาก จนครั้งนึงรวมหัวกันขโมยเกมกดของผม ซึ่งเป็นของเล่นที่พี่ชายผมซื้อมาจากต่างประเทศ เป็นของรักของหวงในบ้านผมเลย มันบอกผมว่าขอยืมไปเล่นวันเดียว เพื่อนกันต้องให้ยืม พออีกวันนึง มันบอกผมว่าทำหายไปแล้ว หลังจากนั้นไม่นานมันก็เอาเกมผมมาเล่นที่โรงเรียน บอกว่ามันไปซื้อมา ฮ่าๆๆ
4.  วรพงษ์ – เด็กเรียนเก่งที่สุดในห้องนะ ตัวท้วมๆ พูดน้อย ไม่ค่อยเล่นอะไรกับเขาเท่าไร แม่วรพงษ์ค้าขายอยู่แถวบางรัก เลยมีโอกาสติดต่อกับม๊าผมบ้าง แต่เราสองคนก็ไม่เคยเจอกันหลังจบ ป.6 ไปแล้ว เท่าที่รู้ วรพงษ์น่าจะเรียนหมอหรือทันตฯ ที่จุฬาฯ เนี่ยล่ะ ไม่แน่ใจ
5. ชลทิพย์ – เด็กผู้หญิงเรียนเก่งที่สุดในห้อง น่ารัก แต่ดุมาก ผมกับชลทิพย์มักได้รับมอบหมายให้ไปเป็นคู่แสดงในงานโรงเรียน อย่างน้อยก็สองงาน คือ ระบำดอกบัว กับ แม่แตงร่มใบ อันหลังนี่เด็ดนะ แสดงที่เซนทรัลชิดลมเลย
6. กุ้ง – เด็กผู้หญิงก๋ากั่นอีกคน ที่เคยทำผมหวั่นไหวตอนป.3 เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่งขณะทำเวร จู่ๆ กุ้งมาตีก้นผม ผมเลยตีก้นเธอคืน (อินโนเซ้นนะ ป.3เอง หนูไม่ได้คิดไรเลย) แต่เท่านั้นแหละ เพื่อนแม่งโห่ฮิ้วกันทั้งห้องเลยจ้าาา วีชัยแต๊ะอั๋งกุ้ง! วีชัยชอบกุ้ง! ๆ ๆ เอาจริง ตอนนั้นผมกับกุ้งนี่คู่จิ้นเลยนะ ถ้าจำไม่ผิด เหมือนกุ้งจะลาออกไปช่วง ป.4-ป.5
7. สันทัด – ผมไม่ได้สนิทกับสันทัดเท่าไรนักจนตอน ป.6 สนิทกันเพราะสันทัดชอบเอานมกล่องมาเผื่อผมด้วยกล่องนึง แต่สนิทกันได้แค่ 1-2 สัปดาห์ พ่อแม่เขาก็ให้ย้ายโรงเรียน
8. แพม – เพื่อนผู้หญิงที่ตัวสูงที่สุดในห้อง ผมจำแพมได้แม่น เพราะเราเคยสนิทจนแลกตลับเกมบอยกัน แต่ดันไปแลกตอนปิดเทอม ป.5 พอเปิดเทอมมา แพมย้ายโรงเรียนไปแล้ว ไม่ได้เจออีกเลย ตลับเกมก็เลยยังแลกกันอยู่ถึงทุกวันนี้เป็นเวลายี่สิบกว่าปีละ
9. ปริญญา – จำไม่ได้มาก น่าจะเป็นลูกนายตำรวจ เล่นกระต่ายขาเดียวเก่งมาก นัมเบอร์วันเลย ถ้าเป่ายิ้งฉุบชนะ ต้องเลือกไอ่นี่ก่อน จำได้ว่าตอนป.6 มันทุ่มเทเพื่อทีมมาก กระโดดจนลื่นส้นเท้าแหก คุณครูต้องหิ้วไปเย็บที่โรงพยาบาล หายไปนอนจ๋อยเป็นสัปดาห์ก่อนกลับมาเรียน

เพื่อนผมน้อยมาก ตอนป.6 ห้องเราเหลือแค่ 24 คนเอง พ่อแม่ของเพื่อนบ้านเคยถามถึงโรงเรียนผม ว่ามีกี่ห้อง กี่คน ผมบอกว่ามีห้องเดียว 24 คน เขาดูอึ้งๆ ไป

สิบกว่าปีมานี่ ตั้งแต่อินเทอร์เน็ตและกูเกิ้ลเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา ผมก็เริ่มค้นหาเพื่อนๆ กลุ่มนี้นะ น่าเสียดายที่โรงเรียนเราไม่มีแม้แต่หนังสือรุ่น ชื่อและหน้าเพื่อนยังจำไม่ได้เลย สมัยนั้นก็มีแต่เบอร์บ้าน ซึ่งก็ไม่ได้ขอกันไว้ด้วย อีกอย่าง โรงเรียนเราไม่มีชื่อและปิดตัวไปนานก่อนยุคอินเทอร์เน็ตเฟื่องฟู ค้นหาไปก็ไม่เจอใคร รุ่นเริ่นอะไรนี่ไม่มีกับเขานะครับ

ผมเขียนบล็อกนี้ขึ้น เชื่อว่ามันจะขึ้น top search ในไม่ช้า หวังว่าวันนึงที่พวกเธอ/พวกนายคิดถึงเพื่อนๆ สมัยเด็ก จะได้เข้ามาอ่าน

วีชัย
🙂

ปล. เพิ่มเติมวันที่ 15 พ.ค. 2562 ผมเห็นว่าเริ่มมีเพื่อน ๆ พี่ ๆ เข้ามาทักทายกันมากขึ้น เลยลองเปิด >> facebook group << เผื่อเป็นที่นัดพูดคุยสัพเพเหระหรือแชร์รูปตอนเด็ก ๆ ได้ครับ 🙂