เรื่องของเรื่องคือเมื่อปี ๒๕๖๑ (2018) ผมได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ให้ไปฝึกอบรมที่ประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับการสนับสนุนทุนเต็มจำนวน ภายใต้ความร่วมมือของหน่วยงานไจก้า JICA (Japan International Cooperation Agency) และภาคเอกชนของญี่ปุ่น

หลักสูตรที่ผมเข้าร่วมคือ Knowledge Co-Creation Program – Defense Practice against Cyber Attacks ระยะเวลา 2 สัปดาห์ โดยมีผู้แทนจากประเทศสมาชิกอาเซียน ประเทศละ 2-3 ราย สำหรับประเทศไทย ก็มีผมจาก สพธอ. หรือ ETDA/ThaiCERT และพี่ ๆ อีกสองท่าน จาก สพร. (DGA) และ สวทช. (NSTDA)

การเตรียมตัวสะดวกดีครับ เพราะมีเจ้าหน้าที่ของ JICA สาขาประเทศไทยให้การสนับสนุนการทำวีซ่า ณ สถานทูตญี่ปุ่น (นักเรียนทุน JICA ต้องขอวีซ่า ไม่สามารถใช้วีซ่านักท่องเที่ยวได้) มีแจกชุดเอกสารและคู่มือนักเรียน และมี briefing session ในวันเดียวกัน

จะลำบากหน่อยก็ตอนที่ผมเป็นลมที่สำนักงานเขานี่แหละ คุ้นว่าติดภารกิจที่อื่นแล้วรีบมา วูบเลย 😂😂ทำให้มีโอกาสได้ใช้บริการห้องพยาบาลของเขาด้วย และพบว่านางพยาบาลเป็นคนญี่ปุ่นซึ่งพูดไทยไม่ได้ จึงต้องรบกวนเจ้าหน้าที่มาเป็นล่ามอีก 555

การใช้ชีวิตที่ศูนย์ JICA Tokyo Center นั้นไม่ยากเลย ถ้าจะพูดให้ถูก ต้องเรียกว่า “สะดวกสบายอย่างยิ่ง” 👍 ห้องพักกว้างขวาง มีทุกอย่างครบครัน มีโรงอาหารและยิมภายในอาคาร (ดีกว่าตอนที่ผมเรียนที่อังกฤษเยอะเลย) ด้านนอกห้องเป็นระเบียง มองเห็นสวนสาธารณะที่สามารถสังเกตความเป็นอยู่ของผู้คน ผมว่าเหมือนอยู่โรงแรมมากกว่าอยู่หอพักนักเรียนเสียอีกครับ 😊

ด้านการกิน ทาง JICA Tokyo ให้บัตรเงินสดกับเรา สามารถซื้ออาหารและเครื่องดื่มได้ที่ห้องอาหาร มีเมนูอาหารสำหรับแต่ละวัน หลากหลายพอสมควรครับ พนักงานที่นี่ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ (เข้าใจว่าเป็นนโยบายของรัฐ ซึ่งน่าชื่นชมครับ)

หลักสูตรที่ผมไปอบรมนั้น เกี่ยวกับเทคนิคการโจมตี การตรวจจับ และการป้องกันการโจมตีทางไซเบอร์ เนื้อหาสนุกและได้ประโยชน์ดีครับ การเรียนการสอนดำเนินการโดยบริษัทเอกชน นอกจากนี้ คณะนักเรียนของเราก็ได้รับการดูแลโดยคุณป้าไกด์ผู้น่ารัก ชื่อ Fukuda-san ที่สำหรับผมแล้ว เหมือนคุณแม่ที่คอยดูแลเด็กดื้อทั้งหลายเลยครับ 😅

ที่สนุกยิ่งกว่าก็คือ Japan Cultural Study Program (โปรแกรมการศึกษาวัฒนธรรมญี่ปุ่น) หรือสั้น ๆ ก็คือ เขาพาไปทัวร์นั่นเองครับ 😉 ความเจ๋งของทัวร์คือ พาไปชมมหาวิทยาลัยชั้นนำ หน่วยงานวิจัย และบริษัทเอกชนที่มีห้องปฏิบัติการด้านไซเบอร์ ตรงนี้ถือเป็นเอกสิทธิ์จริง ๆ นอกจากนี้ ช่วงสุดสัปดาห์ก็มีพานั่งชินคันเซนไปเมือง Kanazawa ด้วย ประทับใจมากมาย 😊

ระหว่างที่คณะกำลังเดินชมสวน Kenroku-en ใน Ishikawa เราเดินผ่านร้านของหวานเก่าแก่ ผมสร้างวีรกรรมด้วยการอยากนั่งริมทะเลสาบและรื่นรมย์กับการกินโมจิถั่วแดงและจิบชาแบบเซน จนทำให้ทั้งคณะต้องหยุดไปด้วย 555

นอกจากเอกสิทธิ์ข้างต้นแล้ว ผมยังได้รับการต้อนรับเป็นพิเศษอีกนิดหน่อย สืบเนื่องจากว่าในช่วงนั้น ผมเป็นผู้แทนประเทศไทยที่ทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่กระทรวงของญี่ปุ่นในโครงการพัฒนาบุคลากรด้านไซเบอร์ของประเทศสมาชิกอาเซียน (ASEAN-Japan Cybersecurity Capacity Building Center) เจ้าหน้าที่กระทรวงคนดังกล่าวมาเยี่ยมชมและต้อนรับผมด้วย ยิ่งกว่านั้น อาจารย์ผู้สอนท่านหนึ่งก็บังเอิญเป็นประธานคณะทำงานของเวที ASEAN-Japan Cyber Security ที่ผมเป็นคณะทำงานอยู่ด้วย แล้วท่านทักผมตั้งแต่เดินเข้าห้อง “Hello Werachai-san!!”….. เท่านั้นแหละ รู้กันทั้งห้องเลย

อาจด้วยวีรกรรมและเอกสิทธิ์ต่าง ๆ ทำให้เพื่อนร่วมห้องลงคะแนนเลือกผมเป็นผู้กล่าวปาฐกถาในวันจบหลักสูตร ผมจำได้แม่น เพราะคืนนั้นในขณะที่เพื่อน ๆ ออกไปท่องเที่ยวกัน ผมได้แต่เก็บตัวในห้องเพื่อซ้อมคำกล่าวจนดึกดื่น เพราะนี่คือครั้งแรกที่ผมได้รับเลือก ซึ่งผลที่ออกมาก็ดีนะครับ เพื่อน ๆ ชม และ Fukuda-san ก็ยิ้มแป้น (ผมกล่าวขอบคุณคุณป้าเขาเป็นพิเศษ และแซวหยอกนิด ๆ ครับ) 😊

สำหรับผมแล้ว คิดว่าตัวเองบรรลุวัตถุประสงค์ของโครงการฝึกอบรมในครั้งนี้ ซึ่งมุ่งเน้น 2 ด้าน คือ 1. การพัฒนาบุคลากร และ 2. mutual understanding & friendship ซึ่งประสบการณ์ในครั้งนี้นับว่าวิเศษมาก และช่วยเพิ่มความมั่นใจเวลาได้รับมอบหมายเป็นผู้แทนของไทยในเวทีเจรจาระหว่างประเทศต่าง ๆ

สิ่งที่เล่าไปนี้ เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของความทรงจำที่ดีของผมครับ ยังมี good memories อีกมากมาย ที่ประทับใจไม่ลืมครับ