สัปดาห์ก่อนมีพี่คนหนึ่งถามผมว่า “มีทูล (tool) อะไรที่ช่วยให้ทำงานเป็นทีมจะแนะนำบ้างไหม? แบบที่ให้เรารู้ว่าใครทำอะไรอยู่บ้าง” ผมดีใจที่ได้รับคำถามนี้ เพราะมันแสดงถึงความต้องการการเปลี่ยนแปลงในบางสิ่งบางอย่างของชีวิตการทำงาน และเมื่อมีความต้องการ แม้จะเพียงเล็กน้อย ผมก็คิดว่าเรื่องดีๆ จะเกิดขึ้นตามมา

ผมตอบคำถามนั้นว่า “ทูลที่จะแนะนำก็พอมี แต่อยากให้เข้าใจว่าไม่มีเครื่องไม้เครื่องมืออะไรที่ทำให้ทำงานเป็นทีมได้หรอก ส่วนเรื่องจะรู้ว่าใครทำอะไรอยู่บ้าง มันเป็นดาบสองคม ขอให้พี่คุยกันในทีมก่อน ว่าความต้องการจริงๆ คืออะไร แล้วมาคุยกันครับ”

ที่ตอบแบบนี้ ก็ไม่ได้คิดจะตอบแบบหล่อๆ ทิ้งให้ผู้ถามไปคิดต่อเอาเองหรอกครับ แต่เพราะ ทูลหรือซอฟต์แวร์มันเกิดขึ้นเพื่อแก้ปัญหาบางอย่าง (cr. Korn4D) ถ้าเข้าใจปัญหาไม่ชัดเจน และกำหนดความต้องการของการประยุกต์ใช้ซอฟต์แวร์ไม่ชัด (WHY is unclear) สักแต่โยนซอฟต์แวร์ลงไปครอบ ความ FAIL ก็รออยู่ไม่ไกล

ผมเห็นกับตาและล้มกับตัวมาแล้ว จากการเอา lean tool มาใช้ โดยผู้บริหารไม่เข้าใจ หัวหน้าทีมมึน พนักงานงง ผลคือ visibility ของงานเห็นได้ชัดจริงๆ และเห็นคอขวดและปัญหามากมาย แบบน้ำลดตอผุด แต่การจัดการกับปัญหาเหล่านั้นไม่เกิด งานทุกชิ้นก็ยังถูกคาดหวังจากผู้บริหารให้เสร็จจำนวนเท่าเดิม ในเวลาเดิม และด้วยความที่ทูลมันช่วยให้ feed input ได้ง่ายขึ้น งานจึงกระหน่ำไหลเข้าทีมอย่างซึนามิ ในขณะที่งานขาออกจากทีมออกได้แค่เยี่ยวแมว ผลคือดินพอกหางหมู ทุกคนท้อใจ เฟล ไม่พอใจ ผมไม่เห็นว่ามีใคร WIN เลย ยิ่งเมื่อมองจากมุมขององค์กร ยิ่ง FAIL สนิท

เวลามีจะคิดงานใดเกี่ยวกับการใช้งานซอฟต์แวร์  ผมนึกถึง Agile manifesto ข้อหนึ่งเสมอ ที่ว่า

Individuals and interactions over processes and tools

 ที่สำคัญคือคนคุยกัน มีปฏิสัมพันธ์กัน ความสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่เครื่องไม้เครื่องมือที่จัดหามา ต่อให้มันมีราคาแพงหลายล้านบาท แต่ถ้าใช้แล้วทำให้คนไม่คุยกัน หรือคุยแบบยึดติดกับเครื่องมือ ผมว่ามันไม่ได้เรื่อง