สืบเนื่องจากเมื่อวันก่อนเห็นโพสของเพื่อนใหม่ใน facebook ที่เพิ่งรับแอดมา โดยเข้าใจว่าเคยร่วมงานกันช่วงสั้น ๆ เมื่อปี 2555 โพสแช่งอดีตเพื่อนร่วมงานอีกคนขณะกำลังป่วย ถึงขนาด อะวาดา เคดาฟ-รา ให้ได้ไปเกิดใหม่กันเลยทีเดียว !?
จากที่มีผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองท่านหนึ่ง ได้กล่าวในงานเสวนาวิชาการไว้อย่างน่าสนใจ คำกล่าวสั้นไม่กี่ประโยค เน้นจุดยืนของท่านเกี่ยวกับความผิดถูกชั่วดี ประมาณนี้ (อยากทราบเนื้อหาก็ >> กูเกิ้ล << ได้)
ทีนี้ในแง่ของอุดมการณ์การทำงานล่ะ? คำกล่าวนั้นก็โดนใจผม และทำให้นึกไตร่ตรองความคิดและจุดยืนของตนในเรื่องการทำงานเหมือนกัน จะว่าไปแล้วความคิดเทือกนี้ก็เคยปรากฎอยู่ในบล็อกของตัวเองเมื่อนานมาแล้ว
เมื่อไม่นานนี้ มีเหตุการณ์สำคัญเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับการเป่านกหวีด ของประชาชนในกรุงเทพฯจำนวนมากมาย สำหรับสาระของเหตุการณ์ผมจะละไว้ในฐานที่เข้าใจ(หรือไม่เข้าใจก็ได้ แล้วแต่มุมมองนะ)
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ดังกล่าวก็สร้างความประทับใจให้กับผมอยู่เรื่องหนึ่ง ซึ่งก็คือ ความสมัครสมานสามัคคีของกลุ่มคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน และ ที่เด็ดคือ มีการมาประชุมพร้อมกันโดย(บางที)ไม่ได้นัดหมาย แถมมีการใช้สถานที่ประชุมเป็นที่พบปะสังสรรค์ของครอบครัวอีกตะหาก
ลูกจงจำไว้ว่า…..
การไม่ต่อสู้ในบางกรณี กลับเป็นวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่
กว่าการต่อสู้ อย่างเอาเป็นเอาตาย
ลูกจงอย่าโกรธคนไม่ดี ที่จริงเขาก็อยากดีเหมือนกัน
แต่เขาไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นความดี…อะไรคือไม่ดี