ตอนเด็ก… ฉันคือคำว่า “Underdog” ของแท้

ฉันเกิดมาในครอบครัวเชื้อสายจีนที่มีพี่น้อง 5 คน และฉันเป็นลูกคนเล็ก พ่อของฉันเป็นคนหัวโบราณสุดขั้ว ด้วยความที่ท่านเรียนจบ ป.4 และสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากการต่อยอดธุรกิจครอบครัวเล็กๆ ที่อากงเริ่มต้นขึ้นเมื่อ 80 ปีก่อน พ่อจึงมีความเชื่อฝังหัวว่า “ลูกๆ ไม่จำเป็นต้องเรียนสูง”

นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่เคยได้เหยียบโรงเรียนดีๆ เลย บวกกับความขี้เกียจและเกเรในวัยเด็ก ทำให้ฉัน “สอบไม่ติด” มาตลอดชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการสอบเข้า ป.1, ม.1 และ ม.4

เรียกได้ว่าเป็นยุคมืดด้านการศึกษาของฉันอย่างแท้จริง

แต่ท่ามกลางความมืดมนนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยยอมแพ้… แม่ของฉัน

ภายในกำแพงความเชื่ออันสูงตระหง่านของพ่อ มีเพียง “แม่” คนเดียวที่ยอมสู้ยิบตา ทะเลาะกับพ่อครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้ลูกได้เรียนในสิ่งที่ควรจะได้ แต่สารภาพตามตรงว่า ในวัยเด็ก ฉันช่างไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจความปรารถนาดีอันยิ่งใหญ่ของแม่

..

จุดเปลี่ยนที่ ACC: เมื่อความรักของแม่กลายเป็นพลัง

ฉันเริ่มตั้งสติได้เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับ ปวช. ที่โรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ (ACC) ฉันเริ่มโตพอที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของแม่ ทุกครั้งที่ฉันสอบตกและแม่ต้องวิ่งเต้นไปขอร้องให้คนอื่นช่วยรับฉันเข้าเรียน มันคือความรู้สึกผิดที่กลายเป็นเชื้อเพลิงผลักดันให้ฉันเปลี่ยนตัวเอง

ฉันบอกกับตัวเองว่า… ฉันจะทำให้แม่เสียใจอีกไม่ได้แล้ว

Continue reading →