สัปดาห์ก่อนมีพี่คนหนึ่งถามผมว่า “มีทูล (tool) อะไรที่ช่วยให้ทำงานเป็นทีมจะแนะนำบ้างไหม? แบบที่ให้เรารู้ว่าใครทำอะไรอยู่บ้าง” ผมดีใจที่ได้รับคำถามนี้ เพราะมันแสดงถึงความต้องการการเปลี่ยนแปลงในบางสิ่งบางอย่างของชีวิตการทำงาน และเมื่อมีความต้องการ แม้จะเพียงเล็กน้อย ผมก็คิดว่าเรื่องดีๆ จะเกิดขึ้นตามมา
ในอดีตมีแม่ทัพคนหนึ่งเล่นหมากล้อมเก่งมาก ไม่ค่อยมีคนเล่นชนะได้ อยู่มาวันหนึ่ง แม่ทัพท่านนี้ออกรบ ระหว่างทางต้องผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เห็นบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่ง มีป้ายติดว่า “นักหมากล้อมอันดับ 1 ของประเทศ”
แม่ทัพไม่เชื่อ จึงเข้าไปหาเจ้าของบ้านและขอปะทะฝีมือด้วย ปรากฎว่าเจ้าของบ้านแพ้ทั้ง 3 กระดาน แม่ทัพหัวเราะเยาะ “ฮ่าๆๆ แกเอาป้ายลงได้แล้ว!!” แล้วแม่ทัพก็ไปออกรบด้วยความดีใจ
หมากล้อมหรือโกะนั้น มีปรัชญาคำสอนอยู่มากมาย ซึ่งปรัชญาโกะก็ไม่ใช่จะมีดีแค่กับเกมกระดาน แต่เราสามารถประยุกต์ใช้ได้กับทั้งชีวิตส่วนตัวและชีวิตการทำงานอีกด้วย และความลึกซึ้งของโกะนี้เอง เราจึงสามารถประเมินทัศนคติ ความคิด และนิสัยของคนได้ผ่านการเล่นโกะแม้เพียงกระดานเดียว (บริษัทแห่งหนึ่งใช้การเล่นโกะเพื่อสอบเข้าทำงานด้วย)
ผมได้เรียนรู้ความแตกต่างระหว่างผู้นำ และเจ้านาย ครั้งแรกผ่านหนังสือสายบริหารองค์กรและบุคลากรแบบแหวกแนว ที่มีชื่อว่า Slack: Getting Past Burnout, Busywork and the Myth of Total Efficiency
หนังสือเล่มนี้ ผมมาทราบภายหลังว่าผู้ที่นำมาเผยแพร่ให้เป็นที่รู้จักในบริษัทซอฟต์แวร์ชื่อดังย่านถนนพระราม 4 คือหนึ่งในผู้ที่สัมภาษณ์และรับผมเข้าทำงานที่นี่นั่นเอง เขาผู้นั้นคือ…
เบน… ชลาทิศ !!
เบน… เอฟเฟล็ค !!
พอดีกว่า เขาคือ Benjamin Scherrey ครับ
จากบทความเมื่อสัปดาห์ก่อนเรื่อง จงไม่เป็นกลาง ที่ถึงแม้จะบอกว่าตนเองนั้นต้องการเลือกคุณสมบัติทางซ้ายในการทำงาน และมองว่านั่นคืออุดมการณ์ แต่ในทางปฏิบัติเราก็ไม่สามารถเลือกทำในแนวทางที่ตัวเองพอใจได้เสมอไป ทุกคนล้วนต้องเจอกับสิ่งที่ขัดกับธรรมชาติ ขัดกับหลักการของตัวเองบ้างแหละ หากน้อยก็โชคดีไป หากมากก็ถือเสียว่าได้ฝึกฝน
จะมากจะน้อย แต่เชื่อว่าทุกครั้งก็คงมีคนหวังดีบอกว่า “เราต้องรู้จักปรับตัวนะ” … ซึ่งผมว่าเป็นคำแนะนำที่ดีกับทุกสถานการณ์แหละครับ เพียงแต่การปรับตัวที่ว่า ก็ไม่ถึงขนาดต้องเปลี่ยนจนไม่ใช่ตัวเราไปเลย